KCR 7 - Melmac 2

KCR 7 – Melmac 2: Bloed, zweet en tranen in Ridderkerk.

Soms zijn er van die dagen in het leven. Dagen dat je het af laat weten. Dagen dat alles niet zo loopt als je gepland had. Dagen die eigenlijk als een mislukking te bestempelen zijn. Maar 1 ding wisten wij als Melmac 2 afgelopen zaterdag zeker. Vandaag zou niet zo’n dag zijn. Vandaag zouden we vechten als leeuwen en onze plicht niet verzaken. Want dat waren we aan onze stand verplicht. Erop of eronder: alles of niets. De uitwedstrijd tegen KCR 7 (ook 1 van de 3 kanshebbers op de titel) moest gewonnen worden. Bij verlies zou Melmac 2 in kunnen pakken en het niet verder dan de 3^e plaats gaan schoppen in de zaal. En dus lieten wij ons niet tegenhouden door de Siberische temperaturen die over het kille Brabantse land waren gekomen. Vol goede moed en met opgelapte auto’s werd er besloten het vertrouwen in de NS collectief op te zeggen en de snelweg op te gaan. Zodat iedereen bijtijds in Ridderkerk verscheen en we in een al even koude sporthal aan een goede voorbereiding beginnen konden. De sfeer op de tribunes deed het belang van de wedstrijd niet geheel eer aan, maar beide teams waren er in ieder geval klaar voor. Beide banken waren goed gevuld met extra vuurkracht en de teams in het veld waren tot op het bot gemotiveerd, waarvoor ook Jans sportpsychologie bedankt wordt.

Toch viel niet te zeggen dat Melmac 2 uit de startblokken stoof. In de eerste helft had geen van beide ploegen duidelijk het betere spel en zelf hadden wij moeite het gat in de korf te vinden. Hierdoor kwam Melmac enkele keren op achterstand, maar gaf zich zeker niet gewonnen. KCR wist het gaatje maar niet te slaan en daarom werd er gerust met een 7-6 voordeel voor de thuisploeg. Wijzelf kwamen aan het eind van de eerste helft juist op stoom en wisten dan ook dat er wat te halen zou zijn onder de rook van Rotterdam. Met het inbrengen van Elon en Tavi in de rust werd extra scorend vermogen toegevoegd. Het vertrouwen dat we zouden gaan winnen zat erin en in de 2^e helft kwamen we dan ook wel denderend uit de startblokken. Het scorebord gaf al snel aan dat de thuisploeg aan de winnende hand was en een gat van 2 goals werd geslagen. De vermoeidheid begon intussen wel merkbaar te worden en Melmac had moeite met de nieuw ingebrachte tegenstanders van KCR. Besloten werd over te gaan tot nog 3 wissels, zodat ook Victor en de meegereisde Luuk en Annelies nog gebracht werden. Hierna werd het tempo in de wedstrijd moordend hoog. KCR speelde voor zijn laatste kansen, maar Melmac wist door mee te blijven scoren het gat van 2 goals te behouden al werden vele kansen gemist. 5 minuten voor tijd was de stand dan ook nog steeds 10-12 in het voordeel van Melmac. KCR wist gelukkig in de laatste minuten nog maar 1 keer het gat van de korf te vinden, ook bij hen werd de druk misschien iets te hoog. Melmac verzaakte verder uit te lopen, maar dat was gelukkig ook geen noodzaak meer. Met een eindresultaat van 11-12 gingen de punten mee naar Tilburg. De ontlading na de wedstrijd was dan ook groot. Van de kou buiten was in sporthal de Beverbol niets meer te merken.

Hulde voor het hele team, dat een ongelofelijke drive en inzet heeft getoond afgelopen zaterdag. De kansen werden niet optimaal benut, de uitslag had groter kunnen zijn, maar verdiend gewonnen werd er zeker. Ik wil bij deze ook Jan bedanken voor het meereizen, peptalken en adviseren. Melmac doet nog steeds mee in de strijd om het kampioenschap, al zal deze waarschijnlijk pas op de laatste wedstrijddag (10 maart) beslist worden. In de tussentijd is het noodzaak te blijven winnen, al spelen we niet meer tegen de directe concurrentie. We zijn afhankelijk van de uitslagen van ADO en KCR, maar we zijn niet bang voor ze. Dit stel studenten hoopt er nog steeds met de titel vandoor te gaan. Als afsluiting van deze wedstrijd dan ook nog 1 keer de volgende boodschap:

KCR!!

PROOST!!!!